Bielawskie Błota to wyjątkowy, niedostępny obszar bagien, mokradeł, wrzosowisk i torfowisk rozciągających się na dość dużym obszarze Pobrzeża Kaszubskiego, na południe od Karwi i Jastrzębiej Góry - w otulinie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Jest on objęty ochroną w granicach trzech łączących się ze sobą rezerwatach torfowiskowych - "Bielawa", "Moroszka Bielawskiego Błota" i "Woskownica Bielawskiego Błota" - zajmujących ponad 710 ha. Powierzchni. Bielawskie Błota zawdzięczają swoją nazwę prawdopodobnie bielawie - ludowemu określeniu łąk bagiennych obficie porośniętych wełnianką, rośliną rozsiewającą w okresie owocowania biały puch. Niewykluczone jednak, że nadano ją mokradłom dzięki opadającym tu wieczorem gęstym białym mgłom. Początkowo, aby zabezpieczyć najcenniejsze fragmenty obszaru przed eksploatacją torfu, utworzono dwa niewielkie rezerwaty: "Moroszka Bielawskiego Błota" i "Woskownica Bielawskiego Błota". Miały one chronić stanowiska cennej roślin - maliny moroszki, rośliny występującej tylko w kilku miejscach w Polsce.